Dit is de uitvinding van de eeuw in het land der luchtfotografie. De vliegerlijn is normaal gesproken 1 lijn. De vlieger wordt dan eerst ongeveer 10 meter opgelaten waarna de camera in de lijn gehangen wordt en de vlieger verder opgelaten wordt. Probleem hierbij is dat een vlieger die eerste 10 meter erg instabiel is en dan ook nog eens de camera moet gaan tillen. Menig 'oeiiiiii, dan ging maar net goed' situatie hebben we gehad.

Door nu de vliegerlijn dubbel uit te voeren en als oneindige loop te laten lopen over 2 katrollen, kan de camera als het ware 'omhoog' gehesen worden terwijl de vlieger al op maximale hoogte staat en dus stabiel is en dus voldoende trekkracht levert. Ook in probleem gevallen (wegvallen wind oid) kan de camera binnen enkele seconden weer neergehaald worden.

Het geheel hangt ongeveer 10 meter onder de vlieger die zo voldoende ruimte heeft om stabiel te kunnen vliegen. De 'rig' weegt ongeveer 1,5 kilogram en kan de vlieger instabiel maken. De minimaal benodigde trekkracht van de vlieger is enkele tientallen kilogram. De gebruikte vlieger is daarmee afhankelijk van de windkracht op dat moment. Hier vliegt de Maxi-Dopero van ongeveer 9 vierkante meter in een wind van 2-3 beaufort.

Dit is de besturing van de 'rig'. Een standaard modelbouw besturing is dusdanig geprogrammeerd dat de vertikale en horizontale bewegingen nauwkeurig te maken zijn. Afdrukken gaat met een schakelaar.

Het videosignaal wordt ontvangen en doorgegeven naar het display. Hierop is alle informatie van de camera en de compositie van de foto te zien.

Een tweede 'rig' doet wordt gebruikt om panorama foto's te maken. Hierbij worden deels overlappen foto's gemaakt die later op de computer tot 1 geheel gemaakt worden waarmee een brede panorama foto ontstaat.

De camera staat in vertikale stand en draait in ongeveer 1 minuut helemaal rond. Elke 5 seconden wordt automatisch afgedrukt en dit geheel is dusdanig af te stellen dat voldoende overlap ontstaat voor een panorama. Voorbeelden van dergelijke panorama's zijn te vinden in de virtuele expositie 'Kijk op de Eem'.

Deze 'rig' is dus volledig automatisch en hoeft niet vanaf de grond bestuurt te worden en stuurt ook geen videosignaal uit.

Dit is het kloppend hart van mijn luchfotografie setje. In de (engelse) volksmond heet dit een 'rig'. De camera kan ongeveer 135 graden draaien van rechtstandig naar beneden tot 45 graden schuin omhoog. In het horizontale vlak kan de camera volledig en oneindig ronddraaien. Een tweetal modelbouw servo's regelen deze beweging waarvoor dus ook een ontvanger aanwezig is. Een derde kanaal op de ontvanger wordt gebruikt voor het afdrukken van de camera. De convertor hiervoor komt van engels bedrijf die gespecialiseerd is in dit soort spullen (GentLed). De camera kan ook een video signaal uitsturen waarop alle informatie van het display te zien is. Dit signaal gaat een videozender in die het signaal uitzend.

De vier poten voorkomen dat bij een (harde) landing de camera op de grond/water/asfalt/enz. komt. Het geheel wordt horizontaal gehouden door een touw & katrol constructie en hangt daarmee op 2 punten in de vliegerlijn.

Luchtfotografie vanuit een vlieger begint allemaal rond 1887-1888 door een brit en een fransman. Deze laatste, Arthur Batut, maakte deze foto. Duidelijk is te zien dat er nog geen Photoshop was rond die tijd.

Tegenwoordig gaat het er iets anders aan toe, 12 Megapixels onder de vlieger is geen uitzondering. Ook radiografische besturing van de camera is niks nieuws meer. Zelfs het display van de camera op de grond kunnen bekijken is heel gewoon. En dat is maar goed ook, want dat betekent dat we ons kunnen concentreren op de compositie van de foto.